# บทที่ 13: ความกระหายแผดเผาคอในทะเลทรายกระดูก > *"ความกระหายฆ่าได้เฉพาะคนอ่อนแอเท่านั้น มันหลอมผู้ไม่ย่อท้อให้เป็นเหล็กเย็นท่ามกลางเตาดิน"* --- ### I. กระทะไฟพันลี้และดวงตะวันสีเลือด ถ้า หนองน้ำเน่าเปื่อย เป็นหลุมศพชื้นๆ ที่เต็มไปด้วยหนอน ทะเลทรายซากกระดูก ก็คือเตาหลอมไร้ก้นขนาดยักษ์ แสงอาทิตย์ในบริเวณทะเลทรายแห่งนี้เป็นสีแดงราวกับแท่งเหล็กร้อนที่แขวนอยู่บนท้องฟ้าที่ไม่มีเมฆ แสงแดดที่แผดจ้าสะท้อนลงมาบนพื้น เปลี่ยนทะเลทรายสีทองอันกว้างใหญ่ให้กลายเป็นหม้อไฟ อากาศถูกทำให้ร้อนจนบิดเบี้ยวและผิดรูป ทำให้เกิดภาพลวงตาของทะเลสาบที่ระยิบระยับและกระเพื่อมบนขอบฟ้าอันไกลโพ้น - กับดักที่สิ้นหวังที่ล่อลวงคนเดินถนนที่เหนื่อยล้าหลายพันคนให้ตาย — *รั้ว... รั้ว... รั้ว...* พายุเฮอริเคนในทะเลทรายแต่ละลูกส่งเสียงคำรามอย่างดุเดือด บรรทุกเม็ดทรายควอทซ์แหลมคมจำนวนนับหมื่นที่ซัดใส่ร่างของ ชูเยี่ย เม็ดทรายแต่ละเม็ดเปรียบเสมือนเข็มเจาะเข้าไปในเนื้อแขนและใบหน้าของเขา ทำให้เลือดหยดเล็ก ๆ ไหลออกมาซึ่งถูกลมร้อนพัดแห้งอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นเส้นบาง ๆ สีแดงเข้ม โชคดีที่ชุด **เกราะพิทักษ์หัวใจกระดูกทหาร** ของซี่โครงของ ศพโบราณ ที่ไขว้กันทั่วหน้าอกของเขา ได้ปกป้องหน้าอกของเขาอย่างแน่นหนาและจุดสำคัญจากการกัดเซาะของพายุทราย ชูเยี่ย ย่ำเท้าเปล่าทีละก้าวบนทรายร้อนที่แผดเผา ขวดน้ำหนังสัตว์ที่ผูกไว้กับเอวของเขาแห้งไปเมื่อครึ่งวันที่แล้ว ความกระหายเริ่มมาเหมือนฝูงมดไฟกัดคอเขา คอของเขาแห้งและร้อนราวกับถ่านที่ลุกไหม้อยู่ภายใน ทุกลมหายใจที่เขาหายใจออกก็แผดเผา ลิ้นของเขาแห้ง แตก และติดเพดานลำคอ ทำให้แม้แต่การกลืนน้ำลายยังทำให้เกิดอาการปวดอย่างรุนแรงในหูของเขา ดวงตาของเขาเป็นประกาย วงกลมรัศมีสีม่วงแกว่งไปมาอยู่ตรงหน้าเขา ภายใต้แสงแดดที่รุนแรงกว่าสี่สิบองศา คนปกติจะพังทลายลงในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง ตามเส้นทางที่ปกคลุมไปด้วยทรายดูด ชูเยี่ย เห็นศพเหี่ยวแห้งหลายสิบศพของผู้ถูกเนรเทศที่โชคร้าย บางคนนอนคว่ำหน้าอยู่บนเนินทราย มือของพวกเขายังคงตะกุยตะปูอย่างไร้ผล ผิวหนังของบางคนถูกพายุทรายและแร้งลอกออกจนสะอาด เหลือเพียงกระดูกสีขาวที่โดนแสงแดด แต่ ชูเยี่ย ก็ไม่หยุด ก้าวของเขายังคงมั่นคง เจาะลึกลงไปในทรายร้อนเป็นจังหวะ ไม้เท้ากระดูกดำ ในมือของเขาทำหน้าที่เป็นขาที่สาม ช่วยให้ร่างกายของเขามั่นคงจากการทรุดตัวลงก่อนที่ลมกรดในทะเลทรายจะพัดมา — "ฉันรอดจากความหิวโหยของหาดหิน... ฉันคลานผ่านหนองน้ำที่เต็มไปด้วยขยะ..." ชูเยี่ย กระซิบในใจของเขา แต่ละบรรทัดของความคิดเช่นค้อนทุบไปที่เหล็กเย็นของเขาจะ: — "ทรายร้อนนิดหน่อยนี้... ฉันจะเผาชีวิตของ ชูเยี่ย ได้ยังไง!" --- ### II. กลืนเลือดเพื่อมีชีวิตรอดและสัญชาตญาณสัตว์ป่า เมื่อถึงเวลาเที่ยง อุณหภูมิในทะเลทรายก็ถึงจุดสูงสุดแล้ว ความกระหายได้เกินขีดจำกัดความอดทนของร่างกายมนุษย์แล้ว ร่างกายของ ชูเยี่ย สั่นสะท้านจากการขาดน้ำ ริมฝีปากของเขาแตกและมีเลือดออก จิตใจของเขาปั่นป่วนราวกับมีระฆังทองสัมฤทธิ์ดังก้องอยู่ในหูของเขา เขาหยุดเดินภายใต้ร่มเงาบางๆ ของแผ่นหินทรายที่ถูกลมกัดกร่อนจนกลายเป็นรูปเห็ดยักษ์ นั่งโดยให้หลังพิงหินร้อน ชูเยี่ย เอื้อมมือขึ้นไปที่หน้าอกของเขา นิ้วของเขาสัมผัสเบาๆ **ชามเซรามิกที่แตกครึ่งหนึ่ง** พื้นผิวเซรามิกนั้นเย็นแม้จะถูกล้อมรอบด้วยทะเลเพลิงทะเลทรายเหมือนเป็นการเตือนใจถึงความอัปยศอดสูและการพิพากษาเนรเทศในอดีต ชูเยี่ย ไม่ลังเลแม้แต่น้อย เขานำนิ้วชี้ของมือซ้ายไปที่ปากแล้วกัดอย่างแรง! — *โห่!* เลือดสีแดงเข้มสดไหลออกมาจากปลายนิ้ว ชูเยี่ย เอานิ้วเปื้อนเลือดเข้าปาก กลืนเลือดร้อนของตัวเองเข้าไปเต็มคำ! รสเค็มและคาวของเลือดไหลท่วมคอที่แห้งผากราวกับกระแสน้ำหวานที่หลั่งไหลเข้าสู่ดินแดนแห่งความแห้งแล้งพันปี! แม้ว่าจะเป็นเลือดของเขาเอง แต่รสชาติที่เปียกชื้นนั้นไปกระตุ้นต่อมน้ำลายในปากของเขาให้ทำงานอีกครั้งในทันที ขับไล่อาการวิงเวียนศีรษะที่หนักหน่วงในสมองของเขา! เลือดนั้นนำพาความร้อนของเม็ดยา ศิลาโลหิต ที่ฝังอยู่ในช่องอก เหมือนกับยากระตุ้นอันทรงพลังที่ระเบิดในหลอดเลือดดำ กล้ามเนื้อของเขาเกร็ง ดวงตาสีแดงของเขาเบิกกว้าง สายตาของเขาเฉียบคมราวกับนกอินทรีที่สะกดรอยตามเหยื่อ! ผู้ที่ไม่ยอมจำนนต่อโชคชะตา... สามารถใช้เลือดของตัวเองเป็นอาวุธแห่งการเอาชีวิตรอดได้! --- ### III. ฝูงด้วงมูลสัตว์ทรายและมื้ออาหารใต้ผืนทรายร้อน — *ชน... ชน... แฟลช...* ในขณะนั้น พื้นผิวทรายรอบแผ่นหินอ่อนก็เคลื่อนไหวอย่างรุนแรง! กระแสน้ำวนทรายดูดแต่ละอันปรากฏขึ้น ฝุ่นทรายสีเหลืองลอยขึ้นมา จากความลึกสามเมตรในทรายร้อน เงาสีดำห้าหรือหกเงาขนาดใหญ่เท่ากับอ่างล้างหน้าพุ่งขึ้นไปในอากาศ! นั่นคือ **แมลงฮุงซาคอต** ซึ่งเป็นแมลงกินเนื้อดุร้ายที่เชี่ยวชาญการล่าสัตว์ในทะเลทราย พวกมันมีเปลือกไคตินสีเหลืองทรายหนา กรงเล็บด้านหน้าสองอันใหญ่เท่ากับคีมเหล็กขึ้นสนิมอันแหลมคม และปากที่เต็มไปด้วยฟันหยักที่เต็มไปด้วยพิษที่ทำให้เป็นอัมพาต กลิ่นเลือดสดจากนิ้วของ ชูเยี่ย ได้ปลุกสัตว์ร้ายที่หิวโหยใต้ผืนทรายให้ตื่น! — *กรี๊ด T T!* แมลงเต่าทองตัวหนึ่งที่ใหญ่ที่สุดในฝูงพุ่งไปข้างหน้า กรงเล็บเหล็กของมันจับตรงไปที่ข้อเท้าของ ชูเยี่ย! — “ทันเวลาพอดี!” ชูเยี่ย ไม่ได้ตื่นตระหนกเลย ในทางกลับกัน จู่ๆ มุมริมฝีปากที่แตกก็เผยรอยยิ้มอันดุร้าย! เขากระหายน้ำ! และในสายตาของเขาในตอนนี้ แมลงเต่าทองเหล่านี้ไม่ใช่สัตว์ประหลาดที่น่ากลัว แต่เป็น **แหล่งน้ำและอาหาร** ที่เข้าปากของเขา! — *บูม!* ไม้เท้ากระดูกดำ ในมือขวาของ ชูเยี่ย ฟาดลงมาที่หลังแมลงปีกแข็งอย่างแรง! หัวไม้เท้าเหล็กหนัก 30 ปอนด์ทุบเปลือกแข็งของสัตว์ประหลาดเป็นชิ้น ๆ ทำให้ของเหลวสีขาวขุ่นผสมกับเลือดสีเขียวกระเซ็นลงบนทราย! ก่อนที่แมลงปีกแข็งจะตายด้วยซ้ำ ชูเยี่ย ก็ดึง **มีดสั้นกระดูก** ออกจากเอวของเขาและฟันหัวของแมลงปีกแข็งอีกสองตัวที่กำลังจะกัดหน้าแข้งของเขา! - *ล้าง! ว้าว!* หัวด้วงแมลงปีกแข็งทั้งสองตัวบินหนีไป ชูเยี่ย นั่งยองๆ แล้วใช้ปลายมีดแงะกระดูกอ่อนใต้ท้องของแมลงปีกแข็งที่ใหญ่ที่สุดออก ภายในชั้นแอปริคอตหนานั้นมีเนื้อสีขาว ชุ่มฉ่ำ และเต็มไปด้วยเมือกของเหลวเย็น ๆ! เขาไม่ลังเลแม้แต่ชั่วขณะหนึ่ง เขาคว้าชิ้นเนื้อด้วงแมลงปีกแข็งที่ยังกระตุกอยู่ ยัดมันเข้าไปในปากของเขาแล้วเคี้ยวอย่างตะกละตะกลาม! รสเค็มและเผ็ดร้อนของของเหลวด้วงแมลงปีกแข็งเต็มปาก มันไม่อร่อย แถมยังมีกลิ่นโคลนและทรายรุนแรงอีกด้วย แต่สำหรับคนที่กระหายน้ำในทะเลทรายอย่าง ชูเยี่ย มันคือเครื่องดื่มที่หวานล้ำค่ายิ่งกว่าน้ำผึ้งป่า! เขากลืนของเหลวจากซากด้วงแมลงปีกแข็งทั้งสามตัว และกลืนทุกเส้นใยของเนื้อขาวที่มีคุณค่าทางโภชนาการเข้าไปในท้องของเขา ความกระหายหายไปอย่างสิ้นเชิง! พลังงานมากมายจากเนื้อของสัตว์ร้ายฟื้นคืนชีพทุกเซลล์ในร่างกายของ ชูเยี่ย ทันที ทำให้ผิวหนังที่แตกเป็นชิ้นของเขาค่อยๆ ปิดปาก! --- ### IV. รอยเท้าของอสูรยักษ์แห่งทะเลทราย หลังจากกินแมลงดุร้ายเสร็จแล้ว ชูเยี่ย ก็ลุกขึ้นยืนและใช้ทรายร้อนทำความสะอาดใบมีดและไม้เท้า เขาก้าวออกมาจากเงาของแผ่นหินทรายและมองไปทางตะวันตกเฉียงใต้ของทะเลทราย ที่นั่น บนเนินทรายยาวคดเคี้ยว ทันใดนั้น เขาก็เห็นคูน้ำขนาดยักษ์ลึกกว่าสองเมตร กว้างเท่ากับเกวียนวัวทอดยาวไปจนถึงขอบฟ้า ตามร่องทั้งสองข้างมีรูกลมใหญ่เท่ากับปากตะกร้าจมลึกลงไปในทราย - มีร่องรอยของขามีหนามแหลมคม! และไม่ไกลนัก บนพื้นผิวทรายก็มีชิ้นส่วนเกราะสีดำแวววาวที่ส่องแสงสีม่วงพิษกระจัดกระจาย พร้อมด้วยศพของละมั่งทะเลทรายที่ถูกแทงด้วยเข็มพิษจากหน้าอกไปด้านหลัง อวัยวะภายในของมันถูกดูดแห้ง! ร่องรอยของ **แมงป่องยักษ์ทะเลทรายกระดูก**! สัตว์ประหลาดแห่ง ทะเลทรายซากกระดูก — ตัวหนึ่งที่มีกรงเล็บหินและหางเข็มพิษที่สามารถเจาะเกราะเหล็กใดก็ได้! คลานของมันมุ่งหน้าตรงไปยังหุบเขาหินในระยะไกล — ที่ซึ่งต้นปาล์มอินทผาลัมสีเขียวตั้งขึ้นกลางผืนทราย: **โอเอซิสกระดูก**! สถานที่แห่งนี้ไม่เพียงแต่มีแหล่งน้ำจืดอายุนับพันปีในทะเลทรายเท่านั้น แต่ยังเป็นที่ตั้งของถ้ำโจรที่ใหญ่ที่สุดในถิ่นทุรกันดารอีกด้วย ชูเยี่ย จับมือ ไม้เท้ากระดูกดำ ไว้ในมือ เขาเอื้อมมือออกไปแตะบาร์ มีดสั้นกระดูก ที่เอวของเขา จากนั้นแตะชามเซรามิกที่หักครึ่งบนหน้าอกของเขา ทันใดนั้นแผนการอันกล้าหาญก็แวบขึ้นมาในใจของเขา: เขาต้องการ Song Binh ที่คมกว่าคู่หนึ่งเพื่อมาแทนที่ดาบสั้นพื้นฐานนี้ และเปลือกไคตินสีดำแวววาวของ แมงป่องยักษ์ทะเลทรายกระดูก แข็งพอๆ กับเหล็กเจ็ต... ถือเป็นวัสดุระดับพรีเมียมที่สุดที่สวรรค์และโลกมอบให้เขา! — “แมงป่องยักษ์? โจรรุนแรง?” ชูเยี่ย ยิ้มอย่างเย็นชา เขาแบกไม้เท้าไว้บนไหล่ ก้าวอย่างรวดเร็วบนทรายร้อน ไล่ตามรอยเท้าของสัตว์ร้ายยักษ์ และรีบตรงไปยัง โอเอซิสกระดูก!